Ulërima në veshin e shurdhër

Këtij kombi që po i vrasin gratë, dhe nuk i gjejnë kurrë vrasësit. Se jeta e grave këtu s’rrit peshë. Ka gra me shumicë…

Kështu shkroi Rudina Xhunga para disa vitesh kur gratë po vriteshin, e ndërgjegjet njerëzore po binin në vorbullën e heshtjes dhe të pasigurisë, nëse gruaja ka faj edhe kur vritet.

Kjo s’mbaroi kurrë, gratë po vriten prej burrave, në sytë e pafajshëm engjëllor, midis duarve të vogla që mbrojnë fuqishëm gruan që ikën shpejtë në pafundësinë e një qielli të errët, që përqafohet paparalajmërueshëm me vdekjen, pameritueshëm poashtu, dhe ne ende po flemë. Ne flemë, ndërkohë …

Ju keni harruar të na vëreni!

Diku lart qiellit një diçka hyjnore dhe e madhërishme ka vendosë që disa prej neve të jetojmë me aftësi të kufizuara.

Shpesh herë thonë se ne jemi të përkëdhelurit e Zotit. Eh, ndoshta edhe jemi…, por kjo nuk po na ndihmon asgjë.

Kjo nuk po e zbeh diskriminimin tonë të çdo ditë, kjo s’po e ndihmon aspak respektimin e të drejtave tona, që janë të drejta njerëzore, dhe të drejta si për çdo njeri.

Edhe unë jam një e re, edhe ne jemi rini, dhe çdo ditë njerëzit flasin gjëra që kurrë nuk i realizojnë. Ata thonë se ne jemi …

«Copë-copë»

Çdo ditë e shof se si shuhet jeta e një gruaje të re. Jeta e asaj që ndryshe s’mund t’ia del, përveq t’i bindet asaj që shoqëria kërkon prej saj, nënshtrimit. E kam parë presionin që i rri ngjitur për trupi për të heshtë, dhe pranuar gjithcka që kushdo i kërkon. E shof çdo ditë atë dhimbje shpirti që kalon drejt syve, e kërkon me i zgjatë dorën, në heshtje, pa u vërejtë, e bindur dhe në fund e shkatërruar.

E kam taku, e kam pas afër meje atë lloj dhimbje kur gruaja 35 vjeçare rri e pamartuar, po dhimbje! …

Burri që polli nënshtrimin e përjetshëm

Fëmijët s’mund ta falin kurrë nënën e tyre nëse heq dorë nga gjithçka për një burrë, një burri që do t’i shërbesh gjithë jetën: do t’i lash, do t’i fshish shtëpinë, t’i lindësh fëmijët, me gjasë që s’do të jenë kurrë të lumtur.

Një vajzë e vogël mund të nuhasë trishtimin e nënës së saj, do rritet para kohe duke i fshirë nënës lotët, e të qajë perjetsisht për ‘fatin’ e keq të saj.

Fëmijët s’mund të harrojnë asnjëherë frikën që ka shoqëruar fëmijërinë e tyre; kur kthehesh nga shkolla dhe nuk gjen nënën në shtëpi, e të nesërmen kur …

Nën këmbët e gruas

E dini si është puna? Ka kohë që doja të shkruaja këta rreshta që do lexoni tani.

Pata lexuar se tragjeditë e vërteta familjare vijnë nga jeta e pajetuar e prindërve. Nuk mund ta shuja këtë zë që e kisha kërkuar për vite, për këto dy dekada e gjysëm që po mbush. E gjeta thashë me vete, dhe po, u dënova që përjetë të vuaja dhe të jetoja me atë që do të mund të ishte, por që s’do të ishte kurrë, dhe sot e përjetë një falje do ia kërkoja personit që më bëri atë që jam sot, një …

Në kufi, droga kalon më lehtë se libri

Paramendojeni kaq e vështirë për me e sjellë librin në shpi, veç 1.000 copë (pak diçka më pak). Ta ndalojnë në doganë, u tregon fakturën dhe autorizimin, e pranojnë se me dokumenta je në rregull, por s’ta lëshojnë me marrë te shpija! Pse? Pse???

Edhe po vet dikush pse a?! A nuk jemi na shoqënia më e korruptume në botë, më e pafytyrë, më e pandershme. A nuk janë institucionet tona viktima të dhunimit prej matrapazëve politikë?

Paramendojeni, më thonë se dokumentet janë në rregull, por s’ma lëshojnë librin sepse nuk kanë një legjislacion. E dijmë se marrëveshja e nënshkrueme …

Shoku im i fillores

E pashë sot, e takova pas kaq vitesh, por nuk e fsheh se shpesh e kam kujtuar, si rrallë të tjerët. Gjithherë kisha një ndjenjë më tepër për të, pa ia treguar kurrë askujt. Sigurisht se s’kishte të bënte me llojet e simpative, as lloji i saj, ishim të vegjël. Diçka më tepër, diçka që përmbyste gjithë zemrën e shpirtin, duke kriju një apokalips të pandreqshëm dhembshurie.

Për herë të parë ndrojtjen me theks të vërejtur në shumicë, përhumbjen mes një klase të vogël, si mes një bote të pa shteg, vetminë e pa shërueshme, fajin idhnak dhe kryeneç, i …